This site uses javascript, some functionality and content is not working if javascript is disabled

Działać póki nie jest za późno

Świadomość zmian kilmatycznych, jakie dzieją się wokół nas wymusza podejmowanie działań mających na celu eliminowanie negatywnych efektów naszej działalności.

Kioto - inicjatywa dla lepszej przyszłości.

Protokół z Kioto jest międzynarodowym porozumieniem dotyczącym zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych, wynegocjowanym na konferencji w Kioto w grudniu 1997 r. Traktat wszedł w życie 16 lutego 2005 roku. Na mocy postanowień Protokołu kraje, które zdecydowały się na jego ratyfikację, zobowiązały się do redukcji własnych emisji łącznie o 5,2% do roku 2012 w porównaniu z rokiem 1990. Około 5-cio procentowa redukcja emisji, wymagana przez Protokół, to średnia: niektóre kraje muszą obniżyć emisje gazów w większym, inne zaś w mniejszym stopniu. Polska zobowiązana jest do 6% redukcji poziomu emisji. Wymóg ten w skali kraju jest już obecnie przez nasze państwo spełniony. Emisja gazów cieplarnianych zmniejszyła się w Polsce aż o ponad 30%. Nastąpiło to w wyniku poprawy efektywności i zmian strukturalnych, które nastąpiły w gospodarce naszego kraju po 1990 r. Większość krajów Unii Europejskiej zobowiązana jest do 8% redukcji i większość z nich do tej pory tego wymogu nie spełnia.

Wraz z nowymi zobowiązaniami Protokół wprowadza także mechanizmy, które mają pomóc krajom w wypełnieniu zobowiązania redukcji emisji. Dozwolony jest międzynarodowy handel przyznanymi limitami emisji, a także współpraca międzynarodowa przy realizacji projektów skutkujących redukcja emisji gazów cieplarnianych. Mechanizmy te pozwalają redukować emisję tam gdzie to jest związane z ponoszeniem minimalnych kosztów. 

Inicjatywy Unii Europejskiej

„Naszym zadaniem, a nawet obowiązkiem, jest zapewnienie odpowiednich ram politycznych, które umożliwią przekształcenie gospodarki europejskiej w gospodarkę przyjazną środowisku, jak również dalsze prowadzenie działań na forum międzynarodowym w celu ochrony naszej planety” – zadeklarował przewodniczący Komisji Europejskiej José Manuel Barroso.

W 2007 r. Unia Europejska włączyła do swojej agendy politycznej program, obejmujący trzy uzupełniające się i synergicznie wzajemnie z sobą powiązane cele:
  • zmniejszenie o 20% emisji gazów cieplarnianych,
  • poprawa o 20% efektywności energetycznej oraz
  • zwiększenie wykorzystania energii odnawialnej do poziomu 20% całkowitego zużycia energii.

Cele te odniesione są do sytuacji roku 1990, a ich realizację przewidziano do 2020 roku.

Dla osiągnięcia przyjętych celów politycznych, a w szczególności w celu wywiązania się ze zobowiązań w ramach Protokołu z Kioto, Unia Europejska wprowadziła na swoim terytorium system rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych (EU ETS) z możliwością handlu tymi uprawnieniami. System działa na rynku europejskim od 1 stycznia 2005 r. Uprawnienia dostają instalacje przemysłowe emitujące duże ilości CO2 np. elektrownie, ciepłownie, huty żelaza, huty szkła, cementownie, fabryki papieru. Instalacje zobowiązane są umorzyć na końcu każdego okresu rozliczeniowego taką ilość uprawnień ile wynosiła ich emisja CO2 w danym okresie.